Geschreven door Wesley
Wij zijn Wesley en Caroline Troost.
Ons verhaal als gezin start wanneer wij elkaar leren kennen op Royal Mission School. Een christelijk vormingsjaar waar we beiden een jaar intern woonden. Hier hebben Caroline en ik elkaar als vrienden erg goed leren kennen. Ruim een half jaar later bleek er nog veel meer dan vriendschap in te zitten en kregen we een relatie. Ruim twee jaar later, op 15 april 2016, zijn we getrouwd. Naar mijn weten hebben we daar beiden nog geen moment spijt van gehad.
Helaas hebben we in ons leven veel tegenslagen te verwerken (gehad). Een combinatie van zelfontwikkeling/studie/werk/overige hebben er voor gezorgd dat Caroline voor en rondom ons huwelijk in een burn-out terecht kwam. In combinatie met het wennen aan een huwelijk duurde het enige tijd voor er balans gevonden was in ons leven samen.
Op de ochtend van 11 april 2017 schrok ik wakker, omdat Caroline uit het niets een epileptische aanval had. Na onderzoek werd in de volgende week duidelijk dat Caroline kanker had in de vorm van een groeiende hersentumor. Al vrij snel werd duidelijk dit veel intensieve ziekenhuis behandelingen tot gevolg zou hebben. En erger nog, dat deze tumor nooit in zijn geheel verwijderd zou kunnen worden zonder te veel schade aan te richten. Gemiddeld gezien geven doctoren mensen met deze aandoening een levensverwachting van nog 15 jaar. Ofwel; “nog 0 tot 30 jaar met behandelingen”.
Op 17 mei 2017 heeft Caroline haar eerste wakkere hersenoperatie ondergaan om zo veel mogelijk tumorweefsel te verwijderen. Hier op volgend kwamen de volgende dingen aan bod: Leven met epilepsie en afstemming van medicijnen, herstel en vermoeidheid, een tweede wakkere hersenoperatie (14-08-19), een revalidatieprogramma, zes weken dagelijkse bestraling (vanaf 23-03-20) en véle aanhoudende ziekenhuis controles.
Ook chemotherapie stond in de planning van de artsen. Maar omdat onze kinderwens hierdoor nagenoeg onmogelijk zou worden hebben we de weloverwogen keuze gemaakt om deze niet in te zetten.
Ondertussen groeide er een cyste in Caroline haar borst. Omdat deze steeds meer overlast gaf is deze op verzoek op 2 Oktober 2018 verwijderd. Na verwijdering bleek dit ook een kankertumor te zijn. Een maand later (12-11-18) is daarom een tweede operatie ingezet om voor de zekerheid extra weefsel om de oorspronkelijke plek te verwijderen. Rondom deze tijd moest ik toegeven dat ook ik helemaal op was. Ook ik was in een burn-out beland.
Door alle ingrijpende gebeurtenissen, verwachtingen en overwegingen heen bleef onze kinderwens bestaan. Een nieuw hoofdstuk van ons leven brak aan toen wij op 20 september 2021 onze dochter Evy mochten verwelkomen. Het ouderschap brengt zeker ook uitdagingen met zich mee. Maar wij konden onwijs genieten van haar vrolijkheid, intelligentie en ondernemende karakter. En ook zeker van haar mooie blauwe ogen.
In januari 2023 werd ons duidelijk dat Evy grote zus zou worden.
Echter werd ons leven opnieuw volledig op zijn kop gezet. Evy was net anderhalf en werd ziek (maart 2023). Op zich gebeurde dit vaker, maar nu duurde het lang en ook werd het steeds erger. Er waren over het verloop van weken meerdere artsen op verschillende locaties nodig om te concluderen dat ook Evy kanker had. Gestart bij haar bijnier, maar al ernstig uitgezaaid door haar hele lichaam.
Na steeds meer onderzoeken werd met steeds meer haast de chemotherapie klaargezet. De intensiteit van gebeurtenissen die er in het volgende half jaar volgden is met geen woorden te beschrijven. Operaties, controles, chemo’s, shocks, overgeven, zwakte, pijn, slapeloze nachten, oneindige ziekenhuis verblijven, verdriet, moedeloosheid, enzovoort……
In deze “zwarte” periode in ons leven waren er enkel nog drie punten van licht: 1. De chemo’s die aansloegen en de kanker steeds meer de kop indrukten. 2. Ons netwerk met zó veel lieve mensen die hielpen waar geholpen kon worden. 3. Evy’s vrolijke en ondernemende karakter welke iedere keer weer tot leven kwam als ze zich ook maar enigszins levendig voelde.
De intensiteit van deze periode was ondraaglijk, maar de uitslagen dat de kanker minder werd, hielpen ons om niet op te geven. Totdat dit bij een nodige wisseling van chemo’s ineens omsloeg.
We zagen de tumoren op haar lichaam weer groeien en trokken snel aan de bel. Op dat moment was het kwaad al geschied. De kanker had weer de overhand gekregen en er was niets meer aan te doen. Op 29 augustus 2023 is geconcludeerd dat Evy niet meer te behandelen was. Evy had nog zo veel levenslust in haar, maar haar lichaam kon niet meer. Op 11 september konden we niet anders dan haar in slaap brengen. Op 12 september is zij overleden.
Op haar tweede verjaardag, 20 september 2023, is Evy begraven.
(Tranen vloeien)
Op dit moment van schrijven is het 20 oktober 2023. Evy haar zusje is 7 dagen over tijd en wordt op ieder moment door ons verwacht. Ze is zó onwijs welkom! Maar het is niet zonder zorgen. Tijdens Evy’s ziekbed zijn we er achter gekomen dat zij en ook Caroline het Li-Fraumeni syndroom hadden/hebben. Een syndroom waarbij kankercellen niet in een vroegtijdig stadium door het lichaam worden opgeruimd, zoals dit bij mensen zonder dit syndroom wel werkt. Mensen met dit syndroom krijgen zeer waarschijnlijk meerdere malen in hun leven kanker. Evy’s zusje heeft 50% kans dat ook zij dit syndroom met zich mee zal dragen. Vier weken na haar geboorte zal dit bekend zijn.
Met dit alles achter ons leven we dus op dit moment in grote onzekerheid over de gezondheid van Caroline en van onze tweede dochter. Ondertussen doen we een poging om alles wat we tot nu toe voor de kiezen hebben gehad te verwerken.
Update: Op 21 oktober hebben wij Lucy Amara Kae Troost in ons gezin mogen verwelkomen. Ze doet het onwijs goed. We voelen ons erg gezegend dat we weer ouders mogen zijn. En tegelijk zijn er zo ontzettend veel heftige en dubbele emoties.